Madame d’Aulnoy

Madame d’Aulnoy (ca. 1651–1705) was een Franse schrijfster die wordt beschouwd als een van de grondleggers van het literaire sprookjesgenre. Zij was een van de eersten die volksverhalen omvormde tot verfijnde, uitgebreide verhalen voor een volwassen publiek aan het Franse hof. Haar werk verscheen eind zeventiende eeuw, enkele jaren vóór de beroemde sprookjesverzamelingen van Charles Perrault, en legde daarmee mede de basis voor de Europese sprookjestraditie.

D’Aulnoy schreef haar sprookjes in een rijke, beeldende stijl, bevolkt met feeën, betoverde dieren en koninklijke personages die worstelen met liefde, trouw en list. Haar verhalen spelen zich af in weelderige paleizen en mysterieuze bossen, en kenmerken zich door sterke vrouwelijke personages en morele dilemma’s. In De Witte Kat volgen we een prins die in een betoverd kasteel terechtkomt waar een mysterieuze kat heerst, terwijl De Gele Dwerg een duistere wending geeft aan de klassieke verhaallijn van een moeder die haar dochter Bellissima in gevaar brengt door een onbezonnen belofte.

Terugkerende thema’s in haar werk zijn de kracht van ware liefde, de gevaren van ijdelheid en de strijd tussen goed en kwaad. In De Ram wordt de jonge Miranda verliefd op een betoverd dier, een motief dat later ook in andere Europese sprookjes zou opduiken. Prinses Rosette en Prinses Goudlokje tonen hoe d’Aulnoy speelde met conventies rond schoonheid en bestemming, terwijl Het Witte Hertje het verlangen naar een kind en de kracht van feeënzegeningen verkent.

Het werk van Madame d’Aulnoy werd in haar eigen tijd breed gelezen en vertaald, ook buiten Frankrijk. Hoewel haar naam later in de schaduw raakte van tijdgenoten als Perrault en later de gebroeders Grimm, wordt zij door literatuurhistorici erkend als een centrale figuur in de ontwikkeling van het kunstsprookje. Haar verhalen combineren hofcultuur met volkse verbeelding en bieden daarmee een uniek venster op het literaire en sociale klimaat van het late zeventiende-eeuwse Frankrijk.