Lebo en Gogo’s Theekransje

Lebo is op visite op Gogo’s boerderij. Ze verveelt zich met het achtervolgen van de dieren. ‘Nu moet jij mij achtervolgen, Gogo!’ roept Lebo terwijl ze voorbij rent. ‘Langzaam aan, Lebo,’ zegt Gogo, terwijl ze zich haast om bij te blijven.

Gogo struikelt over een steen terwijl ze Lebo achtervolgt. ‘Au!’ schreeuwt ze. Gogo heeft haar enkel verzwikt.

Ze komt terug van de dokter met een speciale laars en krukken. ‘Gogo, kom met ons terug naar de stad zodat we voor je kunnen zorgen,’ zegt Lebo’s moeder.

‘Ik verlaat mijn boerderij niet. Ik red me wel alleen,’ antwoordt Gogo koppig.

‘Gogo, je moet komen. We zullen zoveel plezier hebben!’ zegt Lebo enthousiast.

Tijdens de rit stuitert Lebo op haar stoel. Ze denkt aan alle wilde avonturen die zij en Gogo in de stad zullen beleven.

Wanneer ze bij het huis aankomen, rust Gogo op de bank.

Lebo rent de woonkamer in. ‘Gogo, Gogo, ik weet wat we vandaag kunnen doen! We kunnen naar het winkelcentrum gaan. Er zijn veel winkels met leuk speelgoed en ijsjes!’

‘Ik ben bang dat ik niet kan. Het winkelcentrum is te groot, en ik zal zo moe worden.’

‘Gogo, Gogo, ik weet wat we vandaag kunnen doen! We kunnen naar het park!’

‘Ik ben bang dat dat niet gaat werken. De honden in het park zullen rondrennen en kunnen ervoor zorgen dat ik weer val.’

Een seconde later zijn Lebo’s ogen wijd van opwinding. ‘Gogo, Gogo, ik weet wat we nog meer kunnen doen vandaag. Laten we naar het strand gaan.’

‘Het spijt me, Lebo. Ik ben bang dat mijn krukken in het zachte zand zullen zinken.’

Lebo is stil terwijl Gogo breit. Plotseling heeft ze een idee!

‘Gogo, Gogo, ik weet wat we vandaag kunnen doen! Laten we een theekransje houden. Gogo, jij kunt hier zitten. Ik breng alles naar je toe omdat je gewond bent.’

Auteursvermelding