De Honden en de Vos

Samenvatting


De Honden en de Vos is een korte fabel van Aesopus over schijnbare moed. Een groep honden scheurt woedend aan de huid van een dode leeuw — veilig nu het gevaar geweken is. Een vos observeert het tafereel en spreekt hen spottend toe: had de leeuw nog geleefd, dan zouden zijn klauwen een stuk scherper zijn gebleken dan hun tanden. De fabel stelt een scherpe vraag over wat echte dapperheid betekent tegenover het gemak van aanvallen wanneer er niets te verliezen valt.


Luister naar de audio



Lees online

Sommige Honden vonden eens de huid van een Leeuw en begonnen er woedend met hun tanden aan te scheuren. Een Vos zag ze toevallig en lachte minachtend.

“Als die Leeuw nog had geleefd”, zei hij, “zou het een heel ander verhaal zijn geweest. Hij zou jullie hebben laten voelen hoeveel scherper zijn klauwen zijn dan jullie tanden.


Auteursvermelding

Aesopus was een legendarische Griekse fabeldichter, vermoedelijk levend in de zesde eeuw voor Christus, wiens verhalen al eeuwenlang worden doorgegeven als volkse wijsheidslessen. Zijn fabels kenmerken zich door korte, trefzekere vertellingen met dieren als spreekbuis voor menselijke tekortkomingen. In 'De Honden en de Vos' is het juist de vos — traditioneel het symbool van sluwheid — die de morele waarheid het scherpst verwoordt.