Sindiwe en de Vuurvliegjes

Op een dag werd er een zeer slimme baby geboren in Gungululu in de Oost-Kaap.

Haar naam was Sindiwe Magona.

Ze was de oudste van acht kinderen.

‘s Nachts vertelde haar grootmoeder magische verhalen over ogers en reuzen, dieren van de bossen, grote beesten en kleine wezens.

Het was Sindiwe’s favoriete tijd.

Sindiwe hield van school en ze droomde ervan om lerares te worden.

Toen Sindiwe tiener werd, organiseerde haar familie een feest om dit te vieren.

Ze kreeg speciale dingen om te dragen, en een wijze oude man zong een loflied voor haar.

Sindiwe trainde om lerares te worden. Ze was erg enthousiast om op haar eerste school les te geven.

Maar er waren niet genoeg scholen voor zwarte kinderen, en ze hadden geen bureaus of boeken om in te schrijven.

Dit maakte Sindiwe bang.

Hoe kon ze een goede lerares zijn als de kinderen nergens konden zitten?

Ze verliet de school om als schoonmaakster te werken.

Ze werkte in vier verschillende huizen.

Soms behandelden de mensen daar haar slecht en Sindiwe werd erg ongelukkig.

De hele tijd studeerde Sindiwe.

Haar harde werk loonde!

Ze won een beurs om aan een universiteit in New York te studeren.

Zij en haar drie kleine kinderen pakten hun tassen en vlogen over de zee naar de Verenigde Staten van Amerika.

In New York studeerde Sindiwe om maatschappelijk werkster te worden.

Ze wilde gezinnen helpen om hun leven beter te maken.

Toen ze klaar was met studeren, gaf de Verenigde Naties Sindiwe een baan.

De meeste landen ter wereld komen bij de Verenigde Naties bijeen om over hun problemen te praten.

Sindiwe vertelde de wereld over Zuid-Afrika en hoe moeilijk het was voor zwarte mensen die daar woonden.

De mensen bij de Verenigde Naties luisterden graag naar Sindiwe’s verhalen.

Ze wilden steeds meer leren over Zuid-Afrikanen.

Misschien konden ze samen helpen om dingen in Zuid-Afrika te veranderen.

Auteursvermelding