De Waarheid Zingen

Lang geleden, in de uitgestrekte stad Johannesburg, werd een babymeisje geboren.

Die baby was ik. Mijn moeder noemde me Miriam. Miriam Makeba.

Mama was een genezeres, maar ze werkte ook om de huizen van andere mensen netjes en schoon te maken. Het was moeilijk voor mijn moeder om genoeg te verdienen voor ons beiden. Ze begon zelfgebrouwen bier te verkopen om meer geld binnen te brengen.

De wetten van het land zeiden dat het verkeerd was om zelfgebrouwen bier te verkopen. De politie stuurde mijn moeder voor zes lange maanden naar de gevangenis. Ik was pas 18 dagen oud en had mijn moeder nodig. Dus, hoewel ik nog maar een baby was, ging ik ook naar de gevangenis.

Als klein meisje hield ik ervan om te zingen. Toen ik ouder werd, hielp ik mijn moeder met het schoonmaken van huizen. Liedjes zingend terwijl ik werkte, maakten de klusjes sneller en de dagen leken lichter. Zingen maakte me gelukkiger dan ik kan uitleggen.

Ik zong in mijn kerk, en dit maakte anderen ook blij. Muziek heeft de kracht om mensen samen te brengen. Wanneer we zongen, voelden we ons moedig en sterk.

Mensen zeiden dat mijn stem een gave was en dat mijn liedjes speciaal waren. Ik zong met andere muzikanten en onze muziek werd over de hele wereld gehoord.

Mijn thuis was Sophiatown, een plek van cultuur en muziek. Sophiatown, een plek waar Zuid-Afrikanen in harmonie muziek konden maken en samen konden dansen. Maar de mensen die het land toen regeerden, hielden niet van deze saamhorigheid. Die heersers wilden niet dat zwarte en witte mensen vrienden waren.

Ik wist dat het verkeerd was om mensen anders te behandelen vanwege hun huidskleur.

Ik verstopte mijn overtuigingen niet, en daarom wilden die mensen die de macht hadden me het land uit.

Toen ik in Amerika aan het zingen was, werd me verteld dat ik nooit meer naar huis kon terugkeren.

Mensen over de hele wereld hoorden mijn verhaal.

Auteursvermelding