Spotty de Hyena is erg verdrietig. Hij is zijn lach kwijt.
“Help me alsjeblieft mijn lach te vinden, Giraffe.”
“Ik kan hierboven geen lach horen.”
“Help me alsjeblieft mijn lach te vinden, Nijlpaard.”
“Ik kan hier beneden geen lach horen.”
“Help me alsjeblieft mijn lach te vinden, Varkens.”
“Ik kan hierbinnen geen lach horen.”
“Help me alsjeblieft mijn lach te vinden, Aap.”
“Hoe ben je het kwijtgeraakt?”
“Als ik lach, kun je mijn grote tanden zien. Dat maakt iedereen bang,” zei Spotty.
“Toen werd ik verdrietig, en mijn lach verdween gewoon.”
“Ik kan het nergens vinden!”
“Maar je zocht op de verkeerde plek.”
De Aap sprong uit de boom en pakte een veer.
Toen begon ze Spotty overal te kietelen.
Langzaam begon Spotty te glimlachen, en toen liet hij een grote, luide lach horen.
Hij lachte en lachte totdat hij op de grond rolde.
Alle andere dieren begonnen ook te lachen.
“Waar heb je zijn lach gevonden?” vroegen ze.
“Zijn lach was de hele tijd in hem. Ik maakte hem gewoon blij en toen kwam het eruit.”
Ze lachten allemaal zo hard dat hun tanden ook zichtbaar werden.
“Ik zal mijn lach nooit meer kwijtraken,” zei Spotty de blije Hyena.
Auteursvermelding
Oorspronkelijk uitgegeven door Book Dash onder een Creative Commons-licentie BY 4.0. Dit boek kan gratis worden gelezen op https://bookdash.org/books/the-lost-laugh en is gemaakt door: Wilna Combrinck (Designer), Michelle Preen (Writer), Karen Lilje (Illustrator), Helen Moffett (Editor)
