Catherine Bernard

Catherine Bernard (1662–1712) was een Frans schrijfster en dichteres, geboren in Rouen in een protestants milieu. Zij behoorde tot de literaire kringen van het laat-zeventiende-eeuwse Parijs en verwierf erkenning in een tijd waarin vrouwelijke schrijvers zelden de aandacht kregen die zij verdienden. Bernard won meerdere malen de prestigieuze poëzieprijs van de Académie française, wat haar een uitzonderlijke positie gaf binnen de Franse letteren van haar tijd.

Naast haar poëzie schreef Catherine Bernard proza, waaronder romans en sprookjes. Haar werk sluit aan bij de mode van de contes de fées — de sprookjesmode die aan het einde van de zeventiende eeuw in Frankrijk opkwam, mede door schrijfsters als Marie-Catherine d’Aulnoy. Bernards sprookjes kenmerken zich door een elegante stijl, psychologische diepgang en een zekere melancholie, die haar verhalen onderscheidt van de luchtigere varianten uit dezelfde periode.

Een van haar bekendste sprookjes is Riket met de Kuif, het verhaal over een koningin die een opvallend lelijk zoontje ter wereld brengt. Het sprookje verkent thema’s als schoonheid, intelligentie en de manier waarop uiterlijk en innerlijk zich tot elkaar verhouden — vragen die in de hofliteratuur van die tijd zeer relevant waren. Opvallend is dat ook Charles Perrault een versie van dit verhaal schreef, wat tot op de dag van vandaag discussie oplevert over de vraag wie van beiden als eerste de pen oppakte.

Catherine Bernard wordt beschouwd als een van de vroege vrouwelijke stemmen in de Franse verhalende literatuur. Hoewel haar naam lange tijd in de schaduw stond van tijdgenoten als Perrault en Racine, groeit de belangstelling voor haar werk naarmate historici en literatuurwetenschappers meer aandacht besteden aan de vergeten bijdragen van vrouwen aan het literaire erfgoed van de zeventiende eeuw.