De Herinneringsboom

Thembi en Thulani vinden het leuk om het park te bezoeken met Opa Nathi.

Ze houden van hun Opa Nathi.

Maar Opa Nathi is erg ziek en ligt in het ziekenhuis. Zijn ogen zijn gesloten.

De machine naast Opa Nathi maakt piep, piep, piep geluid.

“Mama, waarom wil Opa Nathi niet met me zingen?” vraagt Thembi.

Mama zegt: “Opa Nathi kan je nog steeds horen. Zijn hart zingt met jou mee.”

Thuis wachten Thembi en Thulani bij het raam.

Mama en Papa zijn zo lang in het ziekenhuis.

Dan ziet Thembi Mama en Papa de oprit oplopen.

“Ze zijn terug!”

Mama en Papa zijn erg verdrietig.

“Wat is er aan de hand?” vraagt Thembi.

Haar buik doet pijn.

Mama’s stem is heel zacht.

“Opa Nathi was oud en ziek. De dokters konden hem niet beter maken.”

Haar ogen vullen zich met tranen, “we zullen Opa Nathi niet meer zien.”

Thulani zit buiten onder de favoriete boom van Opa Nathi.

Hij heeft geen zin om met Thembi te spelen. Hij wenst dat Opa Nathi hem een verhaal kon voorlezen.

Thembi is boos en gooit haar pop weg.

“Waarom moest Opa Nathi doodgaan!”

Mama trekt Thembi dicht tegen zich aan op haar schoot.

“Het is oké om boos te zijn,” zegt Mama.

“Ik mis Opa Nathi ook.”

Vandaag dragen Mama, Papa, Thulani en Thembi hun mooiste kleren om naar de kerk te gaan voor de begrafenis van Opa Nathi.

Iedereen komt om Opa te herinneren.

Mama houdt Thembi’s hand vast terwijl ze de favoriete liedjes van Opa Nathi zingen.

Iedereen zingt en danst.

Thembi kan niet slapen. Ze roept Mama.

“Mama, ik mis Opa. Mijn hart doet zo pijn!”

Thembi en Thulani zijn aan het ontbijten wanneer Papa binnenkomt met een grote, grote, grote kartonnen boom.

“Dit is een herinneringsboom,” zegt Papa.

Hij plakt de kartonnen boom aan de muur.

Mama heeft een doos met foto’s. “Neem je favoriete foto’s van Opa Nathi en plak ze op de boom.”

Auteursvermelding