Wilhelm Hauff

Wilhelm Hauff (1802–1827) was een Duits schrijver die ondanks zijn korte leven een blijvende indruk naliet op de Duitse literatuur. Hij werd geboren in Stuttgart en studeerde theologie en filosofie aan de Universiteit van Tübingen. Hauff is vooral bekend om zijn sprookjes, die hij schreef in de traditie van de Romantiek en die worden beschouwd als klassiekers van de Duitstalige kinderliteratuur.

Zijn sprookjes verschenen in drie bundels, de zogeheten Märchen-Almanache, gepubliceerd tussen 1826 en 1828. In tegenstelling tot de volksverhalen van de gebroeders Grimm waren Hauffs sprookjes originele, zelfgeschreven verhalen, sterk beïnvloed door Duizend-en-één-nacht en de werken van Walter Scott. Ze spelen zich af in exotische en verbeeldingsrijke werelden en zijn doordrongen van morele thema’s: de gevaren van hebzucht, de waarde van eerlijkheid en de gevolgen van verkeerde keuzes.

Een goed voorbeeld van Hauffs morele vertelkunst is Een Hart van Steen, het verhaal van Peter Munk, een arme kolenbrander uit het Zwarte Woud die zijn zachte hart verruilt voor een hart van steen in ruil voor rijkdom. Het verhaal onderzoekt op indringende wijze wat er verloren gaat wanneer iemand gevoel en empathie opoffert voor materieel gewin. De figuur van de Boze Michiel, een duistere bovennatuurlijke kracht, is een van de meest memorabele schurken in Hauffs werk.

Hauff overleed op vijfentwintigjarige leeftijd, slechts een jaar na de publicatie van zijn eerste sprookjesbundel. Toch behoort hij tot de meest gelezen Duitse auteurs uit de negentiende eeuw. Zijn werk wordt nog steeds herdrukt en bestudeerd, zowel vanwege de literaire kwaliteit als vanwege de rijke morele en culturele laag die zijn verhalen kenmerkt.