Charles Perrault

Charles Perrault (1628–1703) był francuskim pisarzem i poetą, związanym z epoką klasycyzmu. Działał na dworze Ludwika XIV i był członkiem Académie française. Dziś znany jest przede wszystkim jako autor zbioru baśni, który na trwałe wpisał się w kanon literatury europejskiej i światowej.

W 1697 roku Perrault opublikował słynny zbiór Histoires ou contes du temps passé, znany również pod podtytułem Contes de ma mère l’Oye (Opowieści Matki Gąski). Zebrane w nim baśnie czerpały z ustnej tradycji ludowej, lecz Perrault nadał im literacką formę i osadził w realiach epoki. Zbiór ten zawierał między innymi Kopciuszka — historię młodej dziewczyny, która mimo krzywdy i upokorzenia zachowuje dobroć i zostaje nagrodzona, oraz Sinobrody — mroczną opowieść o bogatym mężczyźnie z osobliwą brodą, której klimat grozy wyróżnia się na tle pozostałych baśni zbioru.

Wśród baśni Perraulta znajdziemy też Paluszka — najmłodszego z siedmiu synów biednych drwali, który dzięki sprytowi i odwadze ratuje braci w czasie głodu i niedoli. Perrault często budował swoje opowieści wokół kontrastu między słabością a zaradnością, między okrucieństwem a dobrocią. Bohaterowie jego baśni — czy to skromna dziewczyna, czy drobne dziecko — triumfują nie siłą, lecz charakterem lub przebiegłością.

Każdą ze swoich baśni Perrault opatrywał morałem, co nadawało im wyraźny dydaktyczny wymiar. To właśnie te krótkie, wierszowane pouczenia na końcu każdej historii odróżniają jego wersje od późniejszych adaptacji braci Grimm czy innych baśniopisarzy. Perrault pisał z myślą zarówno o dzieciach, jak i o dorosłych czytelnikach na dworze królewskim, przez co jego teksty łączą prostotę z wyrafinowaniem.

Wpływ Charlesa Perraulta na literaturę światową jest trudny do przecenienia. Wersje Kopciuszka, Śpiącej Królewny, Czerwonego Kapturka czy Kota w Butach, które dziś znamy z filmów, teatrów i książek dla dzieci, wywodzą się właśnie z jego siedemnastowiecznych zapisów. Perrault utrwalił europejską baśń jako gatunek literacki i stworzył wzorzec, do którego odwoływali się twórcy przez kolejne stulecia.